Toen ik onlangs tegen vier uur 's middags aanbelde bij een mooie vrijstaande woning in één van de betere buitenwijken van Arnhem, wist ik nog niet dat het einde van mijn werkdag een geheel onverwachte wending zou krijgen. Ik ben pakketbezorger en dit was het laatste adres waar ik die dag iets moest afleveren. Normaal gesproken ben ik zelden zo vroeg klaar, en daar was ik dan ook heel blij mee. Lekker vroeg naar huis, dacht ik. Kon ik me nog lekker even afrukken, voordat ik onder de douche kroop en het avondeten klaar ging maken. Ik stond best wel op springen, dus dat kwam goed uit.
De deur werd opengedaan door een jonge vrouw die ik meteen herkende.
"Hé Moggie!" zei ze verbaasd.
"Hé Alma!" zei ik. "Lang niet gezien."
Alma woonde ongeveer tien jaar geleden een tijdje naast mij. Ze zal toen rond de 25 geweest zijn en was een uiterst aangename verschijning. Ze had een mooi koppie – niet dat je zegt 'wauw, wat een stuk', maar het was gewoon een leuke meid om te zien – en was heel open en spontaan. Maar haar meest in het oog springende kenmerk was toch wel haar werkelijk goddelijke figuurtje. Nou zijn er wel meer vrouwen op de wereld met een goed figuur, maar er zijn van die vrouwen waarbij alles gewoon helemaal perfect lijkt te zijn en Alma behoorde tot dat selecte groepje. Ze was ongeveer 1 meter 70 lang en zeer slank, maar niet zo slank dat het mager was, had een strak buikje met daar boven een paar kleine maar zeer pronte borstjes, mooie lange benen en donkerblonde haren, en een ongelooflijk lekker kontje. En om al dat moois zo goed mogelijk te accentueren, droeg ze meestal hele strakke spijkerbroeken en al even strakke truitjes.
"Wil je even binnenkomen?" vroeg Alma. "Heb je zin in koffie?"
"Nou, ik lust nog wel een bakkie," zei ik. "Dit was mijn laatste adres van vandaag, dus ik heb geen haast meer."
Toen ik achter haar aan naar de woonkamer liep kon ik haar mooi even ongemerkt opnemen, en zag ik tot mijn genoegen dat ze amper veranderd was. Dat figuurtje was nog steeds om te zoenen. Ze was alleen wel tien jaar ouder geworden natuurlijk, maar zelfs dat was nog amper zichtbaar. Ik had bij de voordeur al gezien dat haar gezichtje nog steeds jong en fris oogde en vrijwel geen rimpels had.
"Ga lekker zitten," zei ze. "Dan zal ik even koffiezetten." Ondertussen werd ik enthousiast verwelkomd door een speelse, jonge golden retriever.
Alma verdween in de open keuken om de hoek van de L-vormige woonkamer en kwam na een paar minuten terug. Ze maakte even aanstalten om op een stoel tegenover mij plaats te nemen, maar deed dat uiteindelijk toch niet en leek wat besluiteloos en in gedachten.
Opeens zei ze: "Ik ga me eerst even omkleden. Die spijkerbroek en trui zijn veel te warm nou. Een paar uur geleden was het nog wat frisjes, maar 's middags staat de zon op de woonkamer en dan wordt het best warm hier."
Ze liep naar boven via een open wenteltrap en kwam vijf minuten later terug in een kort rokje en een T-shirt. Ik moest wel even slikken toen ik haar prachtige bruinverbrande beentjes zag, en de ferme tepels van haar borstjes die door de dunne stof van haar T-shirt heen priemden. Ik vroeg me af of ze eigenlijk wel een beha droeg en voelde mijn pik steigeren.
Alma liep meteen door naar de keuken en kwam even later terug met twee volle mokken koffie. Toen ze deze op de salontafel wilde zetten, struikelde ze bijna over de rand van het tapijt dat in de zithoek op de parketvloer lag, waardoor er een beetje koffie uit gutste. Ze mompelde: "Shit, dat heb ik weer," en liep terug naar de keuken om een doekje te halen. Toen ze vervolgens op haar hurken ging zitten om de koffievlekken op te deppen, hield ze haar benen te ver uit elkaar, waardoor ik opeens vol uitzicht had op haar kruis. Ze droeg een lief klein, lichtblauw slipje met roze hartjes, waarin de lichte welving van haar vagina duidelijk zichtbaar was.
Nou vind ik het altijd megageil als ik onder het rokje van een vrouw kan kijken, maar het verbaasde me nogal. Deed ze dat nou expres? Ik kon me niet voorstellen dat ze het per ongeluk deed. In de anderhalf jaar dat Alma naast me had gewoond had ze nooit zoiets uitdagends gedaan, en nooit meer dan de normale belangstelling getoond die tussen buren gebruikelijk is. Sterker nog, in die tijd waren we zelfs nooit bij elkaar over de vloer geweest. En ik had me sowieso nooit veel illusies gemaakt, omdat ik ruim 25 jaar ouder ben.
Bovendien had ze destijds een vriend, ene Richard. Een ietwat sullige en weinig aantrekkelijke jongeman van een jaar of dertig, die ik maar een paar keer kort heb gesproken en verder alleen van een afstandje heb gezien. Ik vond hem eerlijk gezegd totaal niet bij haar passen en was dan ook behoorlijk verbaasd toen ze op een gegeven moment aankondigde dat ze met hem ging samenwonen in een andere stad.
Nadat Alma het doekje weer had teruggebracht naar de keuken, ging ze niet op de stoel tegenover mij zitten, maar plofte ze naast mij neer op de bank. Ze had een lekker luchtje op en zat dicht bij mij, maar niet zo dichtbij dat onze lijven elkaar raakten. Ze vertelde dat Richard vorig jaar een andere baan had gekregen, en dat ze daarom weer terugverhuisd waren naar Arnhem. We haalden uitgebreid herinneringen op uit de tijd dat we buren waren geweest, en vertelden elkaar wat we allemaal hadden gedaan in de afgelopen jaren. Daarbij keek ze me af en toe zo lief en zelfs een beetje verlangend aan met die mooie blauwe ogen van haar, dat ik me afvroeg of ik tien jaar geleden soms de nodige signalen had gemist.
Na een half uurtje waren we eigenlijk wel door onze gespreksstof heen en viel er even een korte stilte. Toen legde Alma opeens een hand op mijn been (alweer zoiets, ze had me nog nooit eerder aangeraakt) en zei ze: "Wil je de rest van het huis even zien?"
"Ja, leuk."
Ze liet me eerst de keuken, de garage en de tuin zien, en daarna liepen we terug naar de woonkamer om de trap naar boven te nemen.
Ik zei, gentleman als ik nou eenmaal ben (soms): "Ik ga wel eerst, want jij hebt een kort rokje aan." Alma glimlachte wat ongemakkelijk en werd een beetje rood achter haar oren.
Op de eerste verdieping liet ze me achtereenvolgens de werk- en studeerkamer, de badkamer en hun slaapkamer zien. Daarna wilde ze in eerste instantie verder naar boven lopen, naar de tweede verdieping (we hadden de eerste paar treden van de trap al genomen), toen ze zich opeens resoluut omdraaide en de deur opende van een andere en wat kleinere slaapkamer, die keurig geverfd en van vloerbedekking voorzien was, maar verder geheel leeg bleek te zijn.
"De toekomstige babykamer." Vreemd genoeg klonk het een beetje droevig, zoals ze het zei.
"Oh, ben je zwanger?" vroeg ik.
"Nee, helaas niet. Richard en ik proberen al jaren om zwanger te worden, maar het is nog steeds niet gelukt."
"En ligt dat aan jou of aan hem?" waagde ik voorzichtig te vragen.
"Aan hem. Hij heeft zwak zaad."
"Oh, dat is heel vervelend," zei ik.
"Ja, nogal," zei Alma. "We willen zó graag kinderen. We hebben het ook met IVF geprobeerd, maar zelfs dat werkte niet."
Ze staarde een tijdje voor zich uit naar het lege kamertje en zei niks meer. En ik wist ook even niet meer wat ik moest zeggen.
Ze trok de deur weer dicht en we liepen naar de tweede verdieping, waar zich, naast een hoop rommel en de cv-ketel, alleen een ruime zolderkamer bevond. Een groot tweepersoonsbed, een paar oude stoelen en een kledingkast was alles wat er stond.
"En hiermee zijn we aan het einde gekomen van onze rondleiding: de logeerkamer." Alma lachte erbij, maar ik kon zien dat ze een beetje gespannen was. Ze drentelde wat doelloos heen en weer, terwijl ik door het dakraam het uitzicht op een park bewonderde, en leek toen opeens een besluit te nemen. Ze werkte de hond, die de hele tijd met ons meegelopen was, de kamer uit, en deed de deur achter hem dicht.
Toen draaide ze zich om, ging pal voor mij staan en vroeg: "Heb jij eigenlijk een vriendin tegenwoordig of ben je getrouwd?"
"Nee, momenteel niet."
"Heb je kinderen?"
"Niet dat ik weet," zei ik (naar waarheid).
Alma glimlachte en kwam nog iets dichterbij staan.
"Je lijkt eigenlijk best wel veel op Richard," zei ze. "Ik mocht jou ook heel graag, toen we nog buren waren. Jullie zijn allebei een beetje verlegen en heel rustig. En jullie hebben allebei van die mooie groene ogen."
En jullie zijn allebei lelijk en een beetje sullig?, dacht ik.
Alma keek me strak aan en ik zag dat haar ogen een beetje vochtig waren. Ze legde haar hoofd op mijn linkerschouder en omhelsde me. Ik sloeg mijn armen om haar heen en begroef mijn neus in haar lange zachte haren, die heerlijk roken. Haar tietjes prikten tegen mijn borst.
"Ik denk dat je wel begrijpt wat ik graag wil," zei ze zachtjes. "Vind je het goed? Richard komt pas tegen zes uur thuis en hij hoeft uiteraard nergens van te weten."
"Ja natuurlijk meisje, ik vind het prima," zei ik schor. Ondanks alle voortekenen was ik toch wat overdonderd.
Alma drukte zich nog wat steviger tegen mij aan en ik sloeg mijn armen nog wat strakker om haar heen. Nadat we zo een paar minuten vrijwel roerloos stil hadden gestaan, besefte ik dat ze het initiatief verder aan mij liet. Ik streelde haar rug onder haar T-shirt en ging langzaam verder naar beneden. Mijn handen verdwenen onder haar rokje en streelden en kneedden haar heerlijke bolle kontje. Ik ging onder haar slipje en liet mijn vingers door haar bilspleet en over haar sterretje dwalen, voordat ik het niemendalletje naar beneden trok. Alma schopte zelf haar slippers uit. Ze had een paar mooie kleine voetjes met rood gelakte nagels, die ik even in mijn handen nam.
Ik duwde haar zachtjes achterover op het bed en probeerde haar te kussen, maar ze draaide haar hoofd opzij. Dat werd haar kennelijk te intiem en dat begreep ik wel. Ik trok haar T-shirt omhoog tot boven haar borstjes. Zoals ik al dacht, droeg ze geen beha. Ik bewonderde haar prachtige B-cup en sabbelde een tijdje op de fier omhoog staande stijve tepels.
De deur werd opengedaan door een jonge vrouw die ik meteen herkende.
"Hé Moggie!" zei ze verbaasd.
"Hé Alma!" zei ik. "Lang niet gezien."
Alma woonde ongeveer tien jaar geleden een tijdje naast mij. Ze zal toen rond de 25 geweest zijn en was een uiterst aangename verschijning. Ze had een mooi koppie – niet dat je zegt 'wauw, wat een stuk', maar het was gewoon een leuke meid om te zien – en was heel open en spontaan. Maar haar meest in het oog springende kenmerk was toch wel haar werkelijk goddelijke figuurtje. Nou zijn er wel meer vrouwen op de wereld met een goed figuur, maar er zijn van die vrouwen waarbij alles gewoon helemaal perfect lijkt te zijn en Alma behoorde tot dat selecte groepje. Ze was ongeveer 1 meter 70 lang en zeer slank, maar niet zo slank dat het mager was, had een strak buikje met daar boven een paar kleine maar zeer pronte borstjes, mooie lange benen en donkerblonde haren, en een ongelooflijk lekker kontje. En om al dat moois zo goed mogelijk te accentueren, droeg ze meestal hele strakke spijkerbroeken en al even strakke truitjes.
"Wil je even binnenkomen?" vroeg Alma. "Heb je zin in koffie?"
"Nou, ik lust nog wel een bakkie," zei ik. "Dit was mijn laatste adres van vandaag, dus ik heb geen haast meer."
Toen ik achter haar aan naar de woonkamer liep kon ik haar mooi even ongemerkt opnemen, en zag ik tot mijn genoegen dat ze amper veranderd was. Dat figuurtje was nog steeds om te zoenen. Ze was alleen wel tien jaar ouder geworden natuurlijk, maar zelfs dat was nog amper zichtbaar. Ik had bij de voordeur al gezien dat haar gezichtje nog steeds jong en fris oogde en vrijwel geen rimpels had.
"Ga lekker zitten," zei ze. "Dan zal ik even koffiezetten." Ondertussen werd ik enthousiast verwelkomd door een speelse, jonge golden retriever.
Alma verdween in de open keuken om de hoek van de L-vormige woonkamer en kwam na een paar minuten terug. Ze maakte even aanstalten om op een stoel tegenover mij plaats te nemen, maar deed dat uiteindelijk toch niet en leek wat besluiteloos en in gedachten.
Opeens zei ze: "Ik ga me eerst even omkleden. Die spijkerbroek en trui zijn veel te warm nou. Een paar uur geleden was het nog wat frisjes, maar 's middags staat de zon op de woonkamer en dan wordt het best warm hier."
Ze liep naar boven via een open wenteltrap en kwam vijf minuten later terug in een kort rokje en een T-shirt. Ik moest wel even slikken toen ik haar prachtige bruinverbrande beentjes zag, en de ferme tepels van haar borstjes die door de dunne stof van haar T-shirt heen priemden. Ik vroeg me af of ze eigenlijk wel een beha droeg en voelde mijn pik steigeren.
Alma liep meteen door naar de keuken en kwam even later terug met twee volle mokken koffie. Toen ze deze op de salontafel wilde zetten, struikelde ze bijna over de rand van het tapijt dat in de zithoek op de parketvloer lag, waardoor er een beetje koffie uit gutste. Ze mompelde: "Shit, dat heb ik weer," en liep terug naar de keuken om een doekje te halen. Toen ze vervolgens op haar hurken ging zitten om de koffievlekken op te deppen, hield ze haar benen te ver uit elkaar, waardoor ik opeens vol uitzicht had op haar kruis. Ze droeg een lief klein, lichtblauw slipje met roze hartjes, waarin de lichte welving van haar vagina duidelijk zichtbaar was.
Nou vind ik het altijd megageil als ik onder het rokje van een vrouw kan kijken, maar het verbaasde me nogal. Deed ze dat nou expres? Ik kon me niet voorstellen dat ze het per ongeluk deed. In de anderhalf jaar dat Alma naast me had gewoond had ze nooit zoiets uitdagends gedaan, en nooit meer dan de normale belangstelling getoond die tussen buren gebruikelijk is. Sterker nog, in die tijd waren we zelfs nooit bij elkaar over de vloer geweest. En ik had me sowieso nooit veel illusies gemaakt, omdat ik ruim 25 jaar ouder ben.
Bovendien had ze destijds een vriend, ene Richard. Een ietwat sullige en weinig aantrekkelijke jongeman van een jaar of dertig, die ik maar een paar keer kort heb gesproken en verder alleen van een afstandje heb gezien. Ik vond hem eerlijk gezegd totaal niet bij haar passen en was dan ook behoorlijk verbaasd toen ze op een gegeven moment aankondigde dat ze met hem ging samenwonen in een andere stad.
Nadat Alma het doekje weer had teruggebracht naar de keuken, ging ze niet op de stoel tegenover mij zitten, maar plofte ze naast mij neer op de bank. Ze had een lekker luchtje op en zat dicht bij mij, maar niet zo dichtbij dat onze lijven elkaar raakten. Ze vertelde dat Richard vorig jaar een andere baan had gekregen, en dat ze daarom weer terugverhuisd waren naar Arnhem. We haalden uitgebreid herinneringen op uit de tijd dat we buren waren geweest, en vertelden elkaar wat we allemaal hadden gedaan in de afgelopen jaren. Daarbij keek ze me af en toe zo lief en zelfs een beetje verlangend aan met die mooie blauwe ogen van haar, dat ik me afvroeg of ik tien jaar geleden soms de nodige signalen had gemist.
Na een half uurtje waren we eigenlijk wel door onze gespreksstof heen en viel er even een korte stilte. Toen legde Alma opeens een hand op mijn been (alweer zoiets, ze had me nog nooit eerder aangeraakt) en zei ze: "Wil je de rest van het huis even zien?"
"Ja, leuk."
Ze liet me eerst de keuken, de garage en de tuin zien, en daarna liepen we terug naar de woonkamer om de trap naar boven te nemen.
Ik zei, gentleman als ik nou eenmaal ben (soms): "Ik ga wel eerst, want jij hebt een kort rokje aan." Alma glimlachte wat ongemakkelijk en werd een beetje rood achter haar oren.
Op de eerste verdieping liet ze me achtereenvolgens de werk- en studeerkamer, de badkamer en hun slaapkamer zien. Daarna wilde ze in eerste instantie verder naar boven lopen, naar de tweede verdieping (we hadden de eerste paar treden van de trap al genomen), toen ze zich opeens resoluut omdraaide en de deur opende van een andere en wat kleinere slaapkamer, die keurig geverfd en van vloerbedekking voorzien was, maar verder geheel leeg bleek te zijn.
"De toekomstige babykamer." Vreemd genoeg klonk het een beetje droevig, zoals ze het zei.
"Oh, ben je zwanger?" vroeg ik.
"Nee, helaas niet. Richard en ik proberen al jaren om zwanger te worden, maar het is nog steeds niet gelukt."
"En ligt dat aan jou of aan hem?" waagde ik voorzichtig te vragen.
"Aan hem. Hij heeft zwak zaad."
"Oh, dat is heel vervelend," zei ik.
"Ja, nogal," zei Alma. "We willen zó graag kinderen. We hebben het ook met IVF geprobeerd, maar zelfs dat werkte niet."
Ze staarde een tijdje voor zich uit naar het lege kamertje en zei niks meer. En ik wist ook even niet meer wat ik moest zeggen.
Ze trok de deur weer dicht en we liepen naar de tweede verdieping, waar zich, naast een hoop rommel en de cv-ketel, alleen een ruime zolderkamer bevond. Een groot tweepersoonsbed, een paar oude stoelen en een kledingkast was alles wat er stond.
"En hiermee zijn we aan het einde gekomen van onze rondleiding: de logeerkamer." Alma lachte erbij, maar ik kon zien dat ze een beetje gespannen was. Ze drentelde wat doelloos heen en weer, terwijl ik door het dakraam het uitzicht op een park bewonderde, en leek toen opeens een besluit te nemen. Ze werkte de hond, die de hele tijd met ons meegelopen was, de kamer uit, en deed de deur achter hem dicht.
Toen draaide ze zich om, ging pal voor mij staan en vroeg: "Heb jij eigenlijk een vriendin tegenwoordig of ben je getrouwd?"
"Nee, momenteel niet."
"Heb je kinderen?"
"Niet dat ik weet," zei ik (naar waarheid).
Alma glimlachte en kwam nog iets dichterbij staan.
"Je lijkt eigenlijk best wel veel op Richard," zei ze. "Ik mocht jou ook heel graag, toen we nog buren waren. Jullie zijn allebei een beetje verlegen en heel rustig. En jullie hebben allebei van die mooie groene ogen."
En jullie zijn allebei lelijk en een beetje sullig?, dacht ik.
Alma keek me strak aan en ik zag dat haar ogen een beetje vochtig waren. Ze legde haar hoofd op mijn linkerschouder en omhelsde me. Ik sloeg mijn armen om haar heen en begroef mijn neus in haar lange zachte haren, die heerlijk roken. Haar tietjes prikten tegen mijn borst.
"Ik denk dat je wel begrijpt wat ik graag wil," zei ze zachtjes. "Vind je het goed? Richard komt pas tegen zes uur thuis en hij hoeft uiteraard nergens van te weten."
"Ja natuurlijk meisje, ik vind het prima," zei ik schor. Ondanks alle voortekenen was ik toch wat overdonderd.
Alma drukte zich nog wat steviger tegen mij aan en ik sloeg mijn armen nog wat strakker om haar heen. Nadat we zo een paar minuten vrijwel roerloos stil hadden gestaan, besefte ik dat ze het initiatief verder aan mij liet. Ik streelde haar rug onder haar T-shirt en ging langzaam verder naar beneden. Mijn handen verdwenen onder haar rokje en streelden en kneedden haar heerlijke bolle kontje. Ik ging onder haar slipje en liet mijn vingers door haar bilspleet en over haar sterretje dwalen, voordat ik het niemendalletje naar beneden trok. Alma schopte zelf haar slippers uit. Ze had een paar mooie kleine voetjes met rood gelakte nagels, die ik even in mijn handen nam.
Ik duwde haar zachtjes achterover op het bed en probeerde haar te kussen, maar ze draaide haar hoofd opzij. Dat werd haar kennelijk te intiem en dat begreep ik wel. Ik trok haar T-shirt omhoog tot boven haar borstjes. Zoals ik al dacht, droeg ze geen beha. Ik bewonderde haar prachtige B-cup en sabbelde een tijdje op de fier omhoog staande stijve tepels.
Laatst bewerkt:
.
