stefan.1207
Snuffelaar
- 10 dec 2017
- 24
- 6
Ik heb nu pas deze rubriek ontdekt. Straffe verhalen staan hier. Een mens maakt in zijn leven nogal wat mee. Ik wil jullie mijn strafste verhaal - dat hier thuishoort - dan ook niet onthouden.
Kakken, of voor de Nederlanders: poepen. Dit verhaal gaat trouwens over poepen. Voor de Nederlanders: neuken. Scheefpoepen meer bepaald. Naast de pot pissen. Een scheve schaats rijden. Op een ander gaan. Volgens het ene onderzoek doet een kwart van de mannen het, volgens het andere maar liefst acht op tien. Eén ding is zeker: ik ben één van hen, met hoeveel we in totaliteit ook zijn. Ben ik daar fier op? Neen, maar het is sterker dan mezelf. Alle dagen met dezelfde deerne van bil: op den duur gaat dat vervelen. Na een maand of drie ben je dat zo beu als koude brokkenpap. Dan wil je een blondine met een stevige bussel hout voor de deur. Of een roodhaartje met twee appeltjes in de bloes. Of nog wat anders. Alleszins iets anders dan dat wat je thuis hebt. Da's zoiets als alle dagen kreeft eten: dat gaat op den duur ook vervelen. Toch zeker als je niet eens kreeft lust. Maar soit, je begrijpt waar ik naartoe wil. Voor zo'n momenten is er porno. Je tovert met wat zoektermen, of door een bepaalde categorieën te kiezen, de jongedame die je wel eens wil berijden op het scherm. 't Is niet met jouw leuter dat ze speelt, maar in je fantasie natuurlijk wel. Kwakje in een papieren zakdoek. En dan?
Niks en dan. Er is in wezen niks veranderd. Nog steeds heb je zin om eens een andere dame te beminnen en dan loert verleiding om de hoek. Dan ben je 'vreemd geweest' en wanneer je dat orgasme achter de rug hebt, denk je al: was het dat? Een leeg gevoel bekruipt je: thuis is het toch veel beter. Je komt thuis, neemt een douche – uiteraard! – en bemint je echtgenote zoals je haar nog nooit beminde. Tenminste toch niet in de laatste drie maanden. 'Nooit meer', denk je. Tot er opnieuw drie maanden verstreken zijn en je allang vergeten bent dat het op een ander bijlange niet beter is. Althans: voor mezelf geldt dat toch.
Of mijn vrouw daar nooit een vermoeden van heeft? Neen. Ten eerste: zij vertrouwt me de volle honderd procent. Ten tweede: ik geef haar niet minder, dus ze heeft geen reden me te verdenken. Ten derde: the real pokerface is me. Dat zegt genoeg. Daar hoeft geen tekeningetje bij. Toch is het één keer bijna fout gekomen. Ik verklaar mezelf nader.
Het was een zaterdagavond in de zomervakantie en dan ga ik vaak wat drinken met enkele vrienden. Die keer zou dat met slechts één vriend zijn: de andere twee waren op reis. Toen ik net op de bus zat – als ik wat ga drinken, dan neem ik nooit de auto – belde die kameraad dat hij de avond tevoren al zwaar op de lappen was geweest en die avond eigenlijk liever thuisbleef. Ik twijfelde even: zou ik de eerstvolgende halte afstappen en te voet terug naar huis gaan? Of zou ik in mijn eentje in de koekenstad gaan stappen? Het werd uiteindelijk het laatste. Ik had zin om eens wat andere cafeetjes te zien waar we samen meestal naartoe gingen en zo belandde ik in een drankgelegenheid in de Van Stralenstraat waar de voertaal Spaans bleek, de meneren en mevrouwen – zowel cliënteel als het personeel achter de tap – Latino's en Latina's waren en de muziek vrij luid stond. Ik zette me aan de toog en bestelde een pintje, waarna ik de keuze kreeg tussen één of ander Zuid-Amerikaans bier en een Jupiler. Ik koos voor een flesje Jupiler, net als de jongedame die rechts van mij zat. Het was een slanke dame, gekleed in een zomerse jurk. Haar lange zwarte haren vielen over haar schouders en haar huidskleur was bleker dan die van de meeste andere bezoekers in het etablissement. "Een Chileense of zo", zo dacht ik.
Blijkbaar moet ze gevoeld hebben dat ik haar zat te taxeren. Ze draaide zich om, keek recht in mijn ogen en glimlachte een beetje verlegen. Ik glimlachte terug, waarna ze haar blik opnieuw op het computerscherm achter de bar richtte. Daar speelde een muziekclip op af. Een muziekclip waarvan de bewegingen van de personen die erin voorkwamen, overeenkwamen met de loeiharde muziek die door de luidsprekers schalde, zo zag ik plots. Eigenlijk haalde men hun muziek gewoon van YouTube in die café, dus. En aangezien er, wanneer een liedje afgelopen was, geen 'dj' aan te pas kwam, joeg men er gewoon een playlist door. Eenvoudig maar niet slecht bekeken, zo dacht ik.
Ik wende mijn blik opnieuw tot de jongedame. Wat was ze mooi! Ook dit keer moet ze gevoeld hebben dat ik haar bekeek, want alweer draaide ze zich om om naar me te glimlachen. Iets minder verlegen nu. Ik was toch maar alleen, zou ik een barkruk opschuiven zodat ik naast haar zat? Had ik toch iemand om mee te babbelen, aangezien ook zij alleen was. Terwijl ik nog aan het nadenken was of ik al dan niet toenadering zou zoeken, was zij inmiddels al een kruk opgeschoven. "Ik ben Khawla," zei ze, "hoe heet jij?"
"Andy," antwoordde ik, "maar jij Khawla, dat meen je toch niet?" Waarna ze vroeg waarom ze dat niet zou menen.
"Omdat Khawla een Marokkaanse naam is," antwoordde ik, "en geef toe, dat past toch niet bij een mooie Zuid-Amerikaanse meid als jij?"
Ze lachte. "Ik? Zuid-Amerikaans? Mijn vader en moeder zijn nochtans gewoon Marokkaans hoor!"
Ik verbaasde me erover dat een Marokkaanse jongedame zo maar alleen in een café zat, gerund voor en door Zuid-Amerikanen. "Een vrijgevochten, moderne Marokkaanse griet, I like!" zei ik. "Dan moet jij toch uit een uitzonderlijke familie komen?" Haar blik werd plots een beetje triest.
"Ik wil mijn verhaal aan iemand kwijt", vertelde ze, "anders word ik gek. Als je naar me wil luisteren, gaan we ergens zitten waar de muziek wat stiller staat, anders ga ik mezelf schor roepen. Als je liever geen triest verhaal hoort, dan blijven we gewoon hier en babbelen we over wat anders. Het weer bijvoorbeeld." We dronken ons flesje Jupiler leeg en trokken naar 'Tante Lies' een eindje verderop, waar uit de luidsprekers een decibel of tachtig minder kwam.
Bij nog twee Jupilers – van het vat deze keer – vertelde ze haar levensverhaal. Ze was geboren in het bruisende Casablanca. Een stad in Marokko waar vrouwen mogen werken en zich buitenshuis begeven zonder hoofddoek. Vader was echter maar een simpele arbeider en moeder, die had helemaal geen werk. De eindjes bij mekaar knopen bleek een onmogelijke zaak. Toen Khawla nauwelijks twee was, verhuisde het kleine gezinnetje naar België. Enkele familieleden waren al hier en die hadden zeer snel werk gevonden. Ook vader wist al vrij snel een job te bemachtigen en het geluk lachte hen toe. Of toch bijna, want moeder en vader wilden graag nog een broertje of zusje voor haar maar het 'machien bleek kapot'. Desondanks was het leven mooi en Khawla, die groeide op als een gewone, westerse meid. Ze had zelfs een gewoon Vlaams vriendje.
Een half jaar geleden kwam nonkel Mo van Marokko, hij kwam zich eveneens in ons land vestigen. Mo was nog van de conservatieve stempel en sprak in op haar vader. Dat Marokkaanse vrouwen de deur niet uit moeten zonder hoofddoek en een jurk die tot op hun enkels reikt. Dat het Marokkaanse meisjes van 22 eveneens niet betaamt om, zonder volledig ingeduffeld te zijn, de deur uit te gaan. En dat ze verdomme met haar eigen volk moest optrekken, niet met vuile Vlamingen. In het begin had haar vader alles weggewuifd, maar naarmate weken vorderden, was hij meer en meer onder invloed van nonkel Mo. Hij ging opnieuw naar de moskee en vrouw en dochter, die mochten inderdaad niet meer buiten zonder gepaste kledij. Met haar vriendje moest ze het ook uitmaken: er zou voor haar een huwelijk gearrangeerd worden met een Marokkaan die ook naar België wilde komen. Ze wilde zich verzetten. Wilde plannen smeden met haar vriendje en haar vader en nonkel voor altijd uit haar leven bannen. Toen ze haar vriendje erover vertelde, bleek die niet moedig genoeg om zijn Arabische prinses te ontvoeren. Hij was liever vrijgezel, om later een meisje 'zonder problemen' te ontmoeten. 'Maar nooit geen Marokkaanse meer', als dat zo zat.
Khawla bleef gebroken achter en besliste dat ze haar lot maar braaf moest ondergaan. Anders zou het wel eens haar leven kunnen kosten. Nu waren haar ouders niet thuis. Naar familie, ergens in Amsterdam. Om haar huwelijk te bespreken. Ze zouden pas 's anderendaags terugkomen. Khawla had van de gelegenheid gebruik gemaakt om te gaan stappen. Op haar eentje, want ze vertrouwde geen bekenden meer. Misschien zouden die gaan klikken bij haar ouders en dan zou er geen vlieg, maar een dinosaurus aan de lamp zitten. Haar laatste avond vrij, daarna moest ze mee naar Marokko om te huwen en voor de rest van haar leven aan de ketting. Graag had ze ook nog een keer de liefde bedreven met iemand die ze zelf had gekozen, om vervolgens de rest van haar leven verkracht te worden door de persoon die haar had gekocht. "Jij lijkt me daar wel geschikt voor", klonk het zacht. Ze pinkte een traan weg en ik, ik kreeg een brok in mijn keel.
Telkens ik 'op een ander' was geweest, nam ik me voor dat het de allerlaatste keer was. Na de laatste keer had ik gedacht: nu echt nooit meer. Die laatste madam van dienst, een Braziliaanse, had me namelijk een kopstoot gegeven in mijn ballen. Nadat ik mijn kwakje in haar gezicht had geloosd nadat ze mij uitdrukkelijk had gezegd dat dit de enige plek was er niét mocht geloosd worden, dat dan weer wel. "Sorry, ik heb al iemand", antwoordde ik.
We bleven nog enkele Jupilers van 't vat plakken, onderwijl babbelend over koetjes en kalfjes, toen ze me uiteindelijk vroeg of ik even mee naar haar thuis wilde. Foto's laten zien van haar familie vroeger. Ik stemde toe.
Ze woonde in een rijhuisje in de Schapenstraat. Da's geen grap, maar echt een zijstraat tussen de Kerkstraat en de Helmstraat. Binnen rook het naar mediterrane kruiden. "Zet je maar in de zetel," zei ze, "ik moet even naar de badkamer. Intussen keek ik rond in de woonst. Geen wonder dat hier in de buurt veel Marokkanen woonden. Een huis als dit kreeg je nooit verkocht aan een Belg. Ook niet aan een Rus, een Ier of een Canadees. De luchters hingen niet gewoon aan het plafond, maar in uitsparingen in 'Arabische stijl' in datzelfde plafond. Met krulletjes en tierlantijntjes. De openingen tussen verschillende ruimten waarin geen deur hing, zoals tussen de hall en de woonkamer en de woonkamer en de keuken, waren niet rechthoekig maar hadden de vorm van een minaret. Ook in één muur was een soort van minaretachtig ding uitgewerkt, met daarin een open haard. De tegels die in de muur aan de keuken hingen, hadden een Marokkaans design in rood, wit en blauw. Khawla bleef wel lang in de badkamer, zou ze daar in slaap gevallen zijn? Ook de meubelen zagen er helemaal anders uit. Ik zou zoiets nooit in huis willen.
Ik hoorde een deur open en weer dicht gaan en een halve minuut later stond Khawla eindelijk weer voor me. Met hongerige ogen, maar zonder kleren. Nu kan je, als gezonde man, nog zo hard 'nooit meer' denken als je wil. Als er een bloedmooie, spiernaakte dame voor je neus staat met een welhaast perfect gevormd lichaam waarvan zowel de zwarte ogen als de bruine tepels je vragend aankijken, dan gooi je al die voornemens op slag overboord. Je jeans wordt terstond te klein en die moet dan uit. Nu! Ik gaf Khawla wat ze wilde.
Nadien vroeg ze of ik wilde douchen en dat leek me een uitstekend idee. Tot ik op mijn horloge keek: ik moest snel zijn wilde ik mijn volgende bus nog halen. Vliegensvlug kleedde ik me aan, wenste haar veel succes, we zoenden nog één keer innig en ik verdween in de nacht. In volle galop naar de Rooseveltplaats. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik daar toekwam en ik bleek zelfs nog zeven minuten te vroeg. Dat was nog net genoeg tijd om een pintje te bestellen in café Udon. Niet omdat ik zo'n grote dorst had: ik nam het pintje mee naar het toilet en goot het daar over mijn hoofd en kleren. Zo had ik tenminste thuis nog een excuus om een douche te nemen alvorens in de koffer te kruipen. Gezeten op de bus dacht ik: 'thuis extra stilletjes zijn, dat ik mijn vrouw niet wakker maak vóór ik gedoucht heb. Ik ruik verdorie niet naar bier, maar naar seks. Ik ruik naar Khawla's intiemste vocht'.
Stil als een dode muis stak ik de sleutel in de voordeur. Ik sloop de hall in als een vos op kousenvoeten. Behendiger dan een een inbreker met twintig jaar ervaring opende ik de deur van de woonkamer, zonder die één 'kriep' te laten doen en... mijn vrouw bleek nog niet te slapen. Wulps lag ze in de zetel, met om haar goddelijke lijf haar rode, satijnen slaapjurkje. Dat specifieke slaapjurkje betekende een niet uitgesproken zinnetje tussen ons twee. 'Mijn periode zit erop, ik ben gestopt met bloeden. Neem me. Nu!'
Telkens ze met dat slaapjurkje uit de slaapkamer kwam, voelde ik het vuur in mijn lendenen oplaaien. Ik moest haar bezitten. Onmiddellijk. De voorbije zes dagen van onthouding dienden in één avond weer goedgemaakt te worden. Ook nu voelde ik de passie kriebelen, maar toch gebaarde ik of ik dat rode kleedje niet opmerkte. "Ik ga even een douche nemen, één of andere zatlap stootte tegen me aan met zijn volle pint. Heel dat glas bier over mij natuurlijk." Als een krolse poes lag ze te in de zetel. "Neem eerst mij," klonk het zwoel, "en neem daarna de douche, zo vaak je wil. Maar eerst mij." Ze veerde recht en kwam met open armen op me af. Ik. Rook. Naar. Seks. "Godverdomme," zei ik, "ik... ik... ik moet ineens dringend kakken!" en sloot me op in het toilet. "Godverdomme," vloekte ik weer, "te laat! Ik heb verdomme in mijn broek gescheten! Waar komt die plotse diarree toch vandaan?
"Vetzak," klonk het terug, "ga nu inderdaad maar eerst een douche nemen."
Wat later trok ik het toilet door en slenterde ik naar de badkamer. Mijn jeans op mijn knieën, mijn benen een beetje uiteen zodat het leek alsof ik echt een boxershort vol stront droeg. Ik nam – uiteraard – een douche met m'n boxershort en al. Ik had acteur moeten worden, zo schoot het me plots te binnen. Zoals ik kan doen alsof ik plots in mijn broek schijt, zo doet niemand het me na.
Een kwartier later schoof ik, geurend naar Playboy VIP-douchegel, naast, op en onder mijn vrouw in de zetel. We hadden nog een geweldige nacht, maar het verhaal dat Khawla me vertelde en de allerlaatste injectie westerse cultuur die ik haar gaf, dat zal ik nooit meer vergeten.
Kakken, of voor de Nederlanders: poepen. Dit verhaal gaat trouwens over poepen. Voor de Nederlanders: neuken. Scheefpoepen meer bepaald. Naast de pot pissen. Een scheve schaats rijden. Op een ander gaan. Volgens het ene onderzoek doet een kwart van de mannen het, volgens het andere maar liefst acht op tien. Eén ding is zeker: ik ben één van hen, met hoeveel we in totaliteit ook zijn. Ben ik daar fier op? Neen, maar het is sterker dan mezelf. Alle dagen met dezelfde deerne van bil: op den duur gaat dat vervelen. Na een maand of drie ben je dat zo beu als koude brokkenpap. Dan wil je een blondine met een stevige bussel hout voor de deur. Of een roodhaartje met twee appeltjes in de bloes. Of nog wat anders. Alleszins iets anders dan dat wat je thuis hebt. Da's zoiets als alle dagen kreeft eten: dat gaat op den duur ook vervelen. Toch zeker als je niet eens kreeft lust. Maar soit, je begrijpt waar ik naartoe wil. Voor zo'n momenten is er porno. Je tovert met wat zoektermen, of door een bepaalde categorieën te kiezen, de jongedame die je wel eens wil berijden op het scherm. 't Is niet met jouw leuter dat ze speelt, maar in je fantasie natuurlijk wel. Kwakje in een papieren zakdoek. En dan?
Niks en dan. Er is in wezen niks veranderd. Nog steeds heb je zin om eens een andere dame te beminnen en dan loert verleiding om de hoek. Dan ben je 'vreemd geweest' en wanneer je dat orgasme achter de rug hebt, denk je al: was het dat? Een leeg gevoel bekruipt je: thuis is het toch veel beter. Je komt thuis, neemt een douche – uiteraard! – en bemint je echtgenote zoals je haar nog nooit beminde. Tenminste toch niet in de laatste drie maanden. 'Nooit meer', denk je. Tot er opnieuw drie maanden verstreken zijn en je allang vergeten bent dat het op een ander bijlange niet beter is. Althans: voor mezelf geldt dat toch.
Of mijn vrouw daar nooit een vermoeden van heeft? Neen. Ten eerste: zij vertrouwt me de volle honderd procent. Ten tweede: ik geef haar niet minder, dus ze heeft geen reden me te verdenken. Ten derde: the real pokerface is me. Dat zegt genoeg. Daar hoeft geen tekeningetje bij. Toch is het één keer bijna fout gekomen. Ik verklaar mezelf nader.
Het was een zaterdagavond in de zomervakantie en dan ga ik vaak wat drinken met enkele vrienden. Die keer zou dat met slechts één vriend zijn: de andere twee waren op reis. Toen ik net op de bus zat – als ik wat ga drinken, dan neem ik nooit de auto – belde die kameraad dat hij de avond tevoren al zwaar op de lappen was geweest en die avond eigenlijk liever thuisbleef. Ik twijfelde even: zou ik de eerstvolgende halte afstappen en te voet terug naar huis gaan? Of zou ik in mijn eentje in de koekenstad gaan stappen? Het werd uiteindelijk het laatste. Ik had zin om eens wat andere cafeetjes te zien waar we samen meestal naartoe gingen en zo belandde ik in een drankgelegenheid in de Van Stralenstraat waar de voertaal Spaans bleek, de meneren en mevrouwen – zowel cliënteel als het personeel achter de tap – Latino's en Latina's waren en de muziek vrij luid stond. Ik zette me aan de toog en bestelde een pintje, waarna ik de keuze kreeg tussen één of ander Zuid-Amerikaans bier en een Jupiler. Ik koos voor een flesje Jupiler, net als de jongedame die rechts van mij zat. Het was een slanke dame, gekleed in een zomerse jurk. Haar lange zwarte haren vielen over haar schouders en haar huidskleur was bleker dan die van de meeste andere bezoekers in het etablissement. "Een Chileense of zo", zo dacht ik.
Blijkbaar moet ze gevoeld hebben dat ik haar zat te taxeren. Ze draaide zich om, keek recht in mijn ogen en glimlachte een beetje verlegen. Ik glimlachte terug, waarna ze haar blik opnieuw op het computerscherm achter de bar richtte. Daar speelde een muziekclip op af. Een muziekclip waarvan de bewegingen van de personen die erin voorkwamen, overeenkwamen met de loeiharde muziek die door de luidsprekers schalde, zo zag ik plots. Eigenlijk haalde men hun muziek gewoon van YouTube in die café, dus. En aangezien er, wanneer een liedje afgelopen was, geen 'dj' aan te pas kwam, joeg men er gewoon een playlist door. Eenvoudig maar niet slecht bekeken, zo dacht ik.
Ik wende mijn blik opnieuw tot de jongedame. Wat was ze mooi! Ook dit keer moet ze gevoeld hebben dat ik haar bekeek, want alweer draaide ze zich om om naar me te glimlachen. Iets minder verlegen nu. Ik was toch maar alleen, zou ik een barkruk opschuiven zodat ik naast haar zat? Had ik toch iemand om mee te babbelen, aangezien ook zij alleen was. Terwijl ik nog aan het nadenken was of ik al dan niet toenadering zou zoeken, was zij inmiddels al een kruk opgeschoven. "Ik ben Khawla," zei ze, "hoe heet jij?"
"Andy," antwoordde ik, "maar jij Khawla, dat meen je toch niet?" Waarna ze vroeg waarom ze dat niet zou menen.
"Omdat Khawla een Marokkaanse naam is," antwoordde ik, "en geef toe, dat past toch niet bij een mooie Zuid-Amerikaanse meid als jij?"
Ze lachte. "Ik? Zuid-Amerikaans? Mijn vader en moeder zijn nochtans gewoon Marokkaans hoor!"
Ik verbaasde me erover dat een Marokkaanse jongedame zo maar alleen in een café zat, gerund voor en door Zuid-Amerikanen. "Een vrijgevochten, moderne Marokkaanse griet, I like!" zei ik. "Dan moet jij toch uit een uitzonderlijke familie komen?" Haar blik werd plots een beetje triest.
"Ik wil mijn verhaal aan iemand kwijt", vertelde ze, "anders word ik gek. Als je naar me wil luisteren, gaan we ergens zitten waar de muziek wat stiller staat, anders ga ik mezelf schor roepen. Als je liever geen triest verhaal hoort, dan blijven we gewoon hier en babbelen we over wat anders. Het weer bijvoorbeeld." We dronken ons flesje Jupiler leeg en trokken naar 'Tante Lies' een eindje verderop, waar uit de luidsprekers een decibel of tachtig minder kwam.
Bij nog twee Jupilers – van het vat deze keer – vertelde ze haar levensverhaal. Ze was geboren in het bruisende Casablanca. Een stad in Marokko waar vrouwen mogen werken en zich buitenshuis begeven zonder hoofddoek. Vader was echter maar een simpele arbeider en moeder, die had helemaal geen werk. De eindjes bij mekaar knopen bleek een onmogelijke zaak. Toen Khawla nauwelijks twee was, verhuisde het kleine gezinnetje naar België. Enkele familieleden waren al hier en die hadden zeer snel werk gevonden. Ook vader wist al vrij snel een job te bemachtigen en het geluk lachte hen toe. Of toch bijna, want moeder en vader wilden graag nog een broertje of zusje voor haar maar het 'machien bleek kapot'. Desondanks was het leven mooi en Khawla, die groeide op als een gewone, westerse meid. Ze had zelfs een gewoon Vlaams vriendje.
Een half jaar geleden kwam nonkel Mo van Marokko, hij kwam zich eveneens in ons land vestigen. Mo was nog van de conservatieve stempel en sprak in op haar vader. Dat Marokkaanse vrouwen de deur niet uit moeten zonder hoofddoek en een jurk die tot op hun enkels reikt. Dat het Marokkaanse meisjes van 22 eveneens niet betaamt om, zonder volledig ingeduffeld te zijn, de deur uit te gaan. En dat ze verdomme met haar eigen volk moest optrekken, niet met vuile Vlamingen. In het begin had haar vader alles weggewuifd, maar naarmate weken vorderden, was hij meer en meer onder invloed van nonkel Mo. Hij ging opnieuw naar de moskee en vrouw en dochter, die mochten inderdaad niet meer buiten zonder gepaste kledij. Met haar vriendje moest ze het ook uitmaken: er zou voor haar een huwelijk gearrangeerd worden met een Marokkaan die ook naar België wilde komen. Ze wilde zich verzetten. Wilde plannen smeden met haar vriendje en haar vader en nonkel voor altijd uit haar leven bannen. Toen ze haar vriendje erover vertelde, bleek die niet moedig genoeg om zijn Arabische prinses te ontvoeren. Hij was liever vrijgezel, om later een meisje 'zonder problemen' te ontmoeten. 'Maar nooit geen Marokkaanse meer', als dat zo zat.
Khawla bleef gebroken achter en besliste dat ze haar lot maar braaf moest ondergaan. Anders zou het wel eens haar leven kunnen kosten. Nu waren haar ouders niet thuis. Naar familie, ergens in Amsterdam. Om haar huwelijk te bespreken. Ze zouden pas 's anderendaags terugkomen. Khawla had van de gelegenheid gebruik gemaakt om te gaan stappen. Op haar eentje, want ze vertrouwde geen bekenden meer. Misschien zouden die gaan klikken bij haar ouders en dan zou er geen vlieg, maar een dinosaurus aan de lamp zitten. Haar laatste avond vrij, daarna moest ze mee naar Marokko om te huwen en voor de rest van haar leven aan de ketting. Graag had ze ook nog een keer de liefde bedreven met iemand die ze zelf had gekozen, om vervolgens de rest van haar leven verkracht te worden door de persoon die haar had gekocht. "Jij lijkt me daar wel geschikt voor", klonk het zacht. Ze pinkte een traan weg en ik, ik kreeg een brok in mijn keel.
Telkens ik 'op een ander' was geweest, nam ik me voor dat het de allerlaatste keer was. Na de laatste keer had ik gedacht: nu echt nooit meer. Die laatste madam van dienst, een Braziliaanse, had me namelijk een kopstoot gegeven in mijn ballen. Nadat ik mijn kwakje in haar gezicht had geloosd nadat ze mij uitdrukkelijk had gezegd dat dit de enige plek was er niét mocht geloosd worden, dat dan weer wel. "Sorry, ik heb al iemand", antwoordde ik.
We bleven nog enkele Jupilers van 't vat plakken, onderwijl babbelend over koetjes en kalfjes, toen ze me uiteindelijk vroeg of ik even mee naar haar thuis wilde. Foto's laten zien van haar familie vroeger. Ik stemde toe.
Ze woonde in een rijhuisje in de Schapenstraat. Da's geen grap, maar echt een zijstraat tussen de Kerkstraat en de Helmstraat. Binnen rook het naar mediterrane kruiden. "Zet je maar in de zetel," zei ze, "ik moet even naar de badkamer. Intussen keek ik rond in de woonst. Geen wonder dat hier in de buurt veel Marokkanen woonden. Een huis als dit kreeg je nooit verkocht aan een Belg. Ook niet aan een Rus, een Ier of een Canadees. De luchters hingen niet gewoon aan het plafond, maar in uitsparingen in 'Arabische stijl' in datzelfde plafond. Met krulletjes en tierlantijntjes. De openingen tussen verschillende ruimten waarin geen deur hing, zoals tussen de hall en de woonkamer en de woonkamer en de keuken, waren niet rechthoekig maar hadden de vorm van een minaret. Ook in één muur was een soort van minaretachtig ding uitgewerkt, met daarin een open haard. De tegels die in de muur aan de keuken hingen, hadden een Marokkaans design in rood, wit en blauw. Khawla bleef wel lang in de badkamer, zou ze daar in slaap gevallen zijn? Ook de meubelen zagen er helemaal anders uit. Ik zou zoiets nooit in huis willen.
Ik hoorde een deur open en weer dicht gaan en een halve minuut later stond Khawla eindelijk weer voor me. Met hongerige ogen, maar zonder kleren. Nu kan je, als gezonde man, nog zo hard 'nooit meer' denken als je wil. Als er een bloedmooie, spiernaakte dame voor je neus staat met een welhaast perfect gevormd lichaam waarvan zowel de zwarte ogen als de bruine tepels je vragend aankijken, dan gooi je al die voornemens op slag overboord. Je jeans wordt terstond te klein en die moet dan uit. Nu! Ik gaf Khawla wat ze wilde.
Nadien vroeg ze of ik wilde douchen en dat leek me een uitstekend idee. Tot ik op mijn horloge keek: ik moest snel zijn wilde ik mijn volgende bus nog halen. Vliegensvlug kleedde ik me aan, wenste haar veel succes, we zoenden nog één keer innig en ik verdween in de nacht. In volle galop naar de Rooseveltplaats. Mijn hart bonkte in mijn keel toen ik daar toekwam en ik bleek zelfs nog zeven minuten te vroeg. Dat was nog net genoeg tijd om een pintje te bestellen in café Udon. Niet omdat ik zo'n grote dorst had: ik nam het pintje mee naar het toilet en goot het daar over mijn hoofd en kleren. Zo had ik tenminste thuis nog een excuus om een douche te nemen alvorens in de koffer te kruipen. Gezeten op de bus dacht ik: 'thuis extra stilletjes zijn, dat ik mijn vrouw niet wakker maak vóór ik gedoucht heb. Ik ruik verdorie niet naar bier, maar naar seks. Ik ruik naar Khawla's intiemste vocht'.
Stil als een dode muis stak ik de sleutel in de voordeur. Ik sloop de hall in als een vos op kousenvoeten. Behendiger dan een een inbreker met twintig jaar ervaring opende ik de deur van de woonkamer, zonder die één 'kriep' te laten doen en... mijn vrouw bleek nog niet te slapen. Wulps lag ze in de zetel, met om haar goddelijke lijf haar rode, satijnen slaapjurkje. Dat specifieke slaapjurkje betekende een niet uitgesproken zinnetje tussen ons twee. 'Mijn periode zit erop, ik ben gestopt met bloeden. Neem me. Nu!'
Telkens ze met dat slaapjurkje uit de slaapkamer kwam, voelde ik het vuur in mijn lendenen oplaaien. Ik moest haar bezitten. Onmiddellijk. De voorbije zes dagen van onthouding dienden in één avond weer goedgemaakt te worden. Ook nu voelde ik de passie kriebelen, maar toch gebaarde ik of ik dat rode kleedje niet opmerkte. "Ik ga even een douche nemen, één of andere zatlap stootte tegen me aan met zijn volle pint. Heel dat glas bier over mij natuurlijk." Als een krolse poes lag ze te in de zetel. "Neem eerst mij," klonk het zwoel, "en neem daarna de douche, zo vaak je wil. Maar eerst mij." Ze veerde recht en kwam met open armen op me af. Ik. Rook. Naar. Seks. "Godverdomme," zei ik, "ik... ik... ik moet ineens dringend kakken!" en sloot me op in het toilet. "Godverdomme," vloekte ik weer, "te laat! Ik heb verdomme in mijn broek gescheten! Waar komt die plotse diarree toch vandaan?
"Vetzak," klonk het terug, "ga nu inderdaad maar eerst een douche nemen."
Wat later trok ik het toilet door en slenterde ik naar de badkamer. Mijn jeans op mijn knieën, mijn benen een beetje uiteen zodat het leek alsof ik echt een boxershort vol stront droeg. Ik nam – uiteraard – een douche met m'n boxershort en al. Ik had acteur moeten worden, zo schoot het me plots te binnen. Zoals ik kan doen alsof ik plots in mijn broek schijt, zo doet niemand het me na.
Een kwartier later schoof ik, geurend naar Playboy VIP-douchegel, naast, op en onder mijn vrouw in de zetel. We hadden nog een geweldige nacht, maar het verhaal dat Khawla me vertelde en de allerlaatste injectie westerse cultuur die ik haar gaf, dat zal ik nooit meer vergeten.
.