Ongeveer dertig jaar geleden heb ik een tijdje bij de bezorgdienst van een wit- en bruingoedwinkel gewerkt. Niet zo'n fijn baantje – zware wasmachines de trappen op zeulen naar een woning op driehoog achter was niet mijn hobby – maar als gesjeesde student kon ik in die tijd niks beters vinden. En als tijdelijke uitzendkracht had ik ook nog het nadeel dat ik – op bevel van de chauffeurs, die de baas waren – altijd onder de wasmachine moest staan, als deze een trap op moest. Als hij dan uit m'n handen glipte, zou ik hem zelf op m'n kop krijgen. Gelukkig is dat nooit gebeurd, al scheelde het een keer weinig toen we een steile vlizotrap op moesten.
Dit baantje had echter ook een voordeel: je kwam bijna elke dag wel bij een paar leuke vrouwen over de vloer. Nou varieerden die natuurlijk sterk in leeftijd, van 18 tot 88 zeg maar, maar er zaten toch geregeld hele aantrekkelijke exemplaren tussen.
Zo moesten we bijvoorbeeld op een gegeven moment iets bezorgen bij een MILF van rond de veertig. Ik was die week ingedeeld bij John, een jonge chauffeur die net als ik zo rond de dertig was en waar ik het goed mee kon vinden. John vertelde dat deze dame bijna elke week wel iets bestelde, en hij had sterk de indruk dat ze dat deed omdat ze een oogje op hem had. Ze was altijd één van de eerste adressen op zijn route, waar hij zo rond acht uur 's morgens arriveerde, en deed steevast de deur open in haar duster, die soms 'per ongeluk' iets te veel openhing. Ze probeerde dan altijd een praatje aan te knopen en toonde veel belangstelling voor hem, maar hij ging er nooit op in, ondanks dat ze best aantrekkelijk was, omdat hij zijn vriendin niet wilde bedriegen.
Dat John echter niet altijd zo principieel was, bleek een paar weken later, toen we opnieuw bij elkaar ingedeeld waren, en op een dag een wasmachine af moesten leveren bij een studentenhuis. We belden aan en tot ons genoegen werd de deur geopend door een ongelooflijk mooi blondje van rond de twintig, die – ondanks dat het al eind van de morgen was – nog in haar nachtjapon rondliep.
"Jezus, wat een lekker ding!" zei John, toen we de vrachtwagen inklommen om de wasmachine eruit te halen en op een steekwagentje te zetten. Deze keer hoefden we gelukkig geen trap op en konden we zo doorrijden naar de badkamer, waar hij op aangeven van het meisje moest komen te staan. We verwijderden de verpakking en daarna begon John met de installatie, wat hij in de meeste gevallen wel alleen afkon. Pas als de machine op zijn plaats geschoven moest worden, was het handiger als ik even meehielp.
Aangezien er voor mij dus even niks te doen was, kletste ik intussen wat met het knappe blondje. Ze heette Amber en woonde hier sinds kort samen met haar oudste zus, die op dat moment echter niet thuis was omdat ze de hele dag college had. Ze hadden allebei een eigen kamer in het huis, maar moesten de badkamer, wc en keuken met elkaar delen.
Amber liet me haar kamer zien, die voor studentenbegrippen best ruim was, en vroeg of ik de zenders van haar televisie kon instellen, want dat kreeg ze niet voor elkaar. Ze dacht waarschijnlijk dat ik er verstand van had, omdat ik bij een bezorgdienst van wit- en bruingoed werkte. Maar ik had er niet meer verstand van dan de gemiddelde Nederlander, en kreeg het ook niet voor elkaar. Het was een oud beestje, dat zo te zien zijn beste dagen al had gehad.
Ik bedacht dat John ons misschien kon helpen, maar net toen ik dat aan hem wilde vragen, kwam hij de badkamer uit en zei hij tegen Amber: "Ik zie net op de afleverbon dat je nog moet betalen. Kun je dat eerst even doen, voordat ik verder ga? Het gaat in totaal om 499 gulden."
Onze klanten mochten in die tijd – de jaren negentig van de vorige eeuw – naar keuze in de winkel betalen of pas bij de aflevering. Als ze bij de aflevering nog moesten betalen, vroegen de chauffeurs normaal gesproken om het geld vóórdat ze met de installatie begonnen, maar kennelijk was John dat deze keer vergeten.
Amber pakte haar portemonnee en haalde er 300 gulden uit. Ze verklaarde dat zij en haar zusje een paar onverwachte onkosten hadden gehad, nadat ze de wasmachine hadden besteld, en vroeg of ze de rest een paar weken later mochten betalen, als ze hun studiebeurzen weer binnen hadden.
John schudde zijn hoofd en zei dat dat niet mogelijk was. Als het volledige bedrag niet kon worden voldaan, mocht hij de wasmachine niet installeren van zijn baas, en moest hij hem helaas weer meenemen. Hij vloekte binnensmonds en liep terug naar de badkamer.
Amber ging teleurgesteld op de oude bank zitten, die in haar kamer stond. Ze keek een paar minuten peinzend voor zich uit, terwijl ze afwezig haar kat streelde die op haar schoot was gesprongen. Toen stond ze opeens op en liep ze naar de badkamer.
"Kan ik niet op een andere manier betalen?"
"Hoe bedoel je?" vroeg John.
"Nou, je weet wel…," zei ze verlegen. Haar blik dwaalde even over zijn kruis.
"Met seks, bedoel je?" vroeg hij.
"Ja."
Ik was haar achterna gelopen en vroeg ongelovig: "Met ons allebei?"
Amber sloeg haar ogen neer en aarzelde even. "OK, maar niet tegelijk. Alleen één voor één."
John keek mij aan. Ze kwam 199 gulden tekort, dus het zou ons bijna 100 gulden de man kosten. Ik had het niet zo breed in die tijd, dus voor mij was dat best veel geld. (Dat het in de rode buurten van ons land een gangbaar bedrag was voor een wip, wist ik toen nog niet. Ik had weinig benul van de prostitutiewereld, en zou pas een paar jaar later met hoerenlopen beginnen.) Maar ik had al een paar maanden geen seks meer gehad, omdat het uit was gegaan met m'n vriendin, dus ik had wel verdomd veel zin in neuken. En bovendien was Amber voor mij een meisje in de buitencategorie, dat ik normaal gesproken never nooit aan de haak zou kunnen slaan. Zo'n kans kreeg ik misschien maar één keer. Dus ik knikte instemmend naar John.
Maar toen merkte ik dat hij nog aarzelde. Waarschijnlijk leverde zijn pik een innerlijke strijd met zijn principes, want deze twintigjarige blonde schoonheid was natuurlijk veel moeilijker te weerstaan dan een jong-belegen MILF van rond de veertig. Uiteindelijk hakte hij de knoop door. "Ga jij maar alleen," zei hij. "Dan begin ik intussen weer met de installatie."
Shit, dat betekende dus dat ik 200 gulden moest ophoesten in plaats van 100! Een rib uit m'n lijf, waar ik minstens drie dagen voor moest werken in die tijd. Maar na enig dubben, en met Ambers opvallende lichtblauwe ogen hoopvol op mij gericht, won mijn verlangen het van mijn financiën.
Dit baantje had echter ook een voordeel: je kwam bijna elke dag wel bij een paar leuke vrouwen over de vloer. Nou varieerden die natuurlijk sterk in leeftijd, van 18 tot 88 zeg maar, maar er zaten toch geregeld hele aantrekkelijke exemplaren tussen.
Zo moesten we bijvoorbeeld op een gegeven moment iets bezorgen bij een MILF van rond de veertig. Ik was die week ingedeeld bij John, een jonge chauffeur die net als ik zo rond de dertig was en waar ik het goed mee kon vinden. John vertelde dat deze dame bijna elke week wel iets bestelde, en hij had sterk de indruk dat ze dat deed omdat ze een oogje op hem had. Ze was altijd één van de eerste adressen op zijn route, waar hij zo rond acht uur 's morgens arriveerde, en deed steevast de deur open in haar duster, die soms 'per ongeluk' iets te veel openhing. Ze probeerde dan altijd een praatje aan te knopen en toonde veel belangstelling voor hem, maar hij ging er nooit op in, ondanks dat ze best aantrekkelijk was, omdat hij zijn vriendin niet wilde bedriegen.
Dat John echter niet altijd zo principieel was, bleek een paar weken later, toen we opnieuw bij elkaar ingedeeld waren, en op een dag een wasmachine af moesten leveren bij een studentenhuis. We belden aan en tot ons genoegen werd de deur geopend door een ongelooflijk mooi blondje van rond de twintig, die – ondanks dat het al eind van de morgen was – nog in haar nachtjapon rondliep.
"Jezus, wat een lekker ding!" zei John, toen we de vrachtwagen inklommen om de wasmachine eruit te halen en op een steekwagentje te zetten. Deze keer hoefden we gelukkig geen trap op en konden we zo doorrijden naar de badkamer, waar hij op aangeven van het meisje moest komen te staan. We verwijderden de verpakking en daarna begon John met de installatie, wat hij in de meeste gevallen wel alleen afkon. Pas als de machine op zijn plaats geschoven moest worden, was het handiger als ik even meehielp.
Aangezien er voor mij dus even niks te doen was, kletste ik intussen wat met het knappe blondje. Ze heette Amber en woonde hier sinds kort samen met haar oudste zus, die op dat moment echter niet thuis was omdat ze de hele dag college had. Ze hadden allebei een eigen kamer in het huis, maar moesten de badkamer, wc en keuken met elkaar delen.
Amber liet me haar kamer zien, die voor studentenbegrippen best ruim was, en vroeg of ik de zenders van haar televisie kon instellen, want dat kreeg ze niet voor elkaar. Ze dacht waarschijnlijk dat ik er verstand van had, omdat ik bij een bezorgdienst van wit- en bruingoed werkte. Maar ik had er niet meer verstand van dan de gemiddelde Nederlander, en kreeg het ook niet voor elkaar. Het was een oud beestje, dat zo te zien zijn beste dagen al had gehad.
Ik bedacht dat John ons misschien kon helpen, maar net toen ik dat aan hem wilde vragen, kwam hij de badkamer uit en zei hij tegen Amber: "Ik zie net op de afleverbon dat je nog moet betalen. Kun je dat eerst even doen, voordat ik verder ga? Het gaat in totaal om 499 gulden."
Onze klanten mochten in die tijd – de jaren negentig van de vorige eeuw – naar keuze in de winkel betalen of pas bij de aflevering. Als ze bij de aflevering nog moesten betalen, vroegen de chauffeurs normaal gesproken om het geld vóórdat ze met de installatie begonnen, maar kennelijk was John dat deze keer vergeten.
Amber pakte haar portemonnee en haalde er 300 gulden uit. Ze verklaarde dat zij en haar zusje een paar onverwachte onkosten hadden gehad, nadat ze de wasmachine hadden besteld, en vroeg of ze de rest een paar weken later mochten betalen, als ze hun studiebeurzen weer binnen hadden.
John schudde zijn hoofd en zei dat dat niet mogelijk was. Als het volledige bedrag niet kon worden voldaan, mocht hij de wasmachine niet installeren van zijn baas, en moest hij hem helaas weer meenemen. Hij vloekte binnensmonds en liep terug naar de badkamer.
Amber ging teleurgesteld op de oude bank zitten, die in haar kamer stond. Ze keek een paar minuten peinzend voor zich uit, terwijl ze afwezig haar kat streelde die op haar schoot was gesprongen. Toen stond ze opeens op en liep ze naar de badkamer.
"Kan ik niet op een andere manier betalen?"
"Hoe bedoel je?" vroeg John.
"Nou, je weet wel…," zei ze verlegen. Haar blik dwaalde even over zijn kruis.
"Met seks, bedoel je?" vroeg hij.
"Ja."
Ik was haar achterna gelopen en vroeg ongelovig: "Met ons allebei?"
Amber sloeg haar ogen neer en aarzelde even. "OK, maar niet tegelijk. Alleen één voor één."
John keek mij aan. Ze kwam 199 gulden tekort, dus het zou ons bijna 100 gulden de man kosten. Ik had het niet zo breed in die tijd, dus voor mij was dat best veel geld. (Dat het in de rode buurten van ons land een gangbaar bedrag was voor een wip, wist ik toen nog niet. Ik had weinig benul van de prostitutiewereld, en zou pas een paar jaar later met hoerenlopen beginnen.) Maar ik had al een paar maanden geen seks meer gehad, omdat het uit was gegaan met m'n vriendin, dus ik had wel verdomd veel zin in neuken. En bovendien was Amber voor mij een meisje in de buitencategorie, dat ik normaal gesproken never nooit aan de haak zou kunnen slaan. Zo'n kans kreeg ik misschien maar één keer. Dus ik knikte instemmend naar John.
Maar toen merkte ik dat hij nog aarzelde. Waarschijnlijk leverde zijn pik een innerlijke strijd met zijn principes, want deze twintigjarige blonde schoonheid was natuurlijk veel moeilijker te weerstaan dan een jong-belegen MILF van rond de veertig. Uiteindelijk hakte hij de knoop door. "Ga jij maar alleen," zei hij. "Dan begin ik intussen weer met de installatie."
Shit, dat betekende dus dat ik 200 gulden moest ophoesten in plaats van 100! Een rib uit m'n lijf, waar ik minstens drie dagen voor moest werken in die tijd. Maar na enig dubben, en met Ambers opvallende lichtblauwe ogen hoopvol op mij gericht, won mijn verlangen het van mijn financiën.
. Meer kan ik niet beloven, maar wie weet.